ΤΟ τίτλος αυτού του λυρικού αλλά απογοητευτικού ντοκουμέντου-δοκιμίου για τα ταξίδια της σκηνοθέτιδας Rita Azevedo Gomes στην Ελλάδα κόβει και τις δύο κατευθύνσεις. Εκφράζει ανυπομονησία για τα κλασικά ιδανικά που ελπίζει να ανακαλύψει εκεί; ή, δανεισμένο από γκράφιτι του δρόμου, ασκεί στην πραγματικότητα κριτική στη σύγχρονη κοινωνία που έχει προδώσει τα αρχαία πρότυπα ομορφιάς και αρμονίας και, σύμφωνα με τα λόγια του Albert Camus που αναφέρεται εδώ, «τρέφει την απόγνωσή της με την ασχήμια και τους σπασμούς»;
Οι νοσταλγικές φιλοδοξίες και το νηφάλιο εδώ και τώρα ανταγωνίζονται για την υπεροχή στα κείμενα που απαγγέλλουν ο Γκόμες και άλλοι έναντι των ταξιδιωτικών εικόνων από την Αθήνα και τις Κυκλάδες πέρα. Σαν να απηχεί ηρωικούς ταξιδιώτες του παρελθόντος, προσθέτει ένα στρώμα μυθοπλασίας στα κατορθώματά της, διαβάζοντας ένα ποίημα που έγραψε ο João Miguel Fernandes Jorge βασισμένο σε ένα ταξίδι εκεί το 2007. Γίνεται η ιστορία της Ίρμα, η οποία ερωτεύεται έναν νεαρό άνδρα, τον Ίωνα, στο νησί της Δήλου, γενέτειρα του Απόλλωνα και της Άρτεμης. Αλλά οι ιδρυτές της υπόθεσης – και υπάρχουν και άλλοι έλεγχοι της πραγματικότητας, όπως τα αταίριαστα κινεζικά φορτηγά πλοία που διασχίζουν τώρα το Αιγαίο του 21ου αιώνα.
Η ένταση μεταξύ μύθου και νεωτερικότητας, προσδοκίας και πραγματικότητας κρέμεται πάνω από την ταινία όπως οι κόκκινοι χαρταετοί που αιωρούνται πάνω από τα αρχαία ερείπια. Είναι μόνο τα δύο τρίτα του δρόμου, καθώς η Γκόμες αποκαλύπτει τι την έκανε αρχικά να αναζητήσει καταφύγιο στην Ελλάδα: μια δυσοίωνη ιατρική διάγνωση που προφανώς έκτοτε έχει υποχωρήσει. Ενώ είναι ξεκάθαρο ότι η ενασχόλησή της ήταν η χτένισμα στην παραλία για παρηγορητική ομορφιά και υπερβατικότητα, νιώθει ότι υπάρχει μόνο φευγαλέα σε ένα οπτικό κολάζ που ευθυγραμμίζεται τυχαία με αυτά τα πυκνά κείμενα. Το πλήρωμα του Γκόμες διάβασε πολλά από αυτά στην κάμερα –συμπεριλαμβανομένων και αποσπασμάτων από παλιούς Έλληνες αναζητητές, όπως ο Μπάιρον και ο Κιτς – αλλά αυτή η συσκευή αποξένωσης είναι αδρανής και χωρίς έμπνευση.
Ίσως αυτές οι ξέφρενες ατάκες να είναι μέρος της ουσίας. ότι οι υποβαθμισμένες σύγχρονες ευαισθησίες μας δεν μπορούν πλέον να υπηρετήσουν την κλασική συντομία. Προσφέροντας καθυστερημένα κάποια εστίαση, η τραγουδίστρια Μαρία Φαραντούρη – την οποία παρακολούθησε η Γκόμες στην πρώτη της επίσκεψη – κρατά αναμμένη την παλιά φλόγα στους στίχους της. «Οι άνθρωποι βρίσκουν πάντα νέους βασιλιάδες – αλλά εμείς είμαστε ποιητές και μένουμε μόνοι». Η Γκόμες είναι ξεκάθαρα χαρούμενη που είναι μέρος του στρατοπέδου της, μακριά από την πόλη. Αλλά η ταινία της που μοιάζει με σφίγγα είναι μερικές αποχρώσεις πολύ κρυπτική για να μαγέψει πλήρως.
