Όταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ πρότεινε δωρεάν μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τους νέους ως 24 ετών, ο νέος γραμματέας της ΝΔ, Κώστας Κυρανάκης ζήτησε – και σωστά – από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να απαντήσει από πού θα βρεθούν τα 35 εκατομμύρια ευρώ που θα στοίχιζε ένα τέτοιο μέτρο, ενώ ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος είπε ότι ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ τάζουν παροχές χωρίς να λένε από πού θα βρουν τα λεφτά, μιας και ο Αλέξης Τσίπρας είχε προλάβει να τάξει δωρεάν μετακινήσεις για όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
Τι μπορεί να καταλάβει κανείς από αυτές τις τοποθετήσεις; Ότι το αφορολόγητο για τους νέους ως 25 ετών και ο φόρος 9% για τους ως τους 29 ετών, δεν έχει δημοσιονομικό κόστος, αφού η ΝΔ δεν υπόσχεται κάτι χωρίς να λέει από πού θα βρει τα χρήματα. Αν όμως το αφορολόγητο για τους πολύ νέους και το 9% για τους λίγο λιγότερο νέους δεν έχει δημοσιονομικό κόστος, τότε γιατί εξαγγέλθηκε, αφού δεν αφορά (σχεδόν) κανέναν, καθώς η συντριπτική πλειονότητα αυτής της ηλικιακής ομάδας είναι κάτω από το όριο του αφορολόγητου; Εκτός κι αν είχε δημοσιονομικό κόστος, αλλά η κυβέρνηση δεν το ανακοίνωσε, μιας και θα έπρεπε να πει από που βρήκε τα χρήματα για να το κάνει πράξη και το αφορολόγητο θα το πλήρωναν οι γονείς των νέων αυτών. Αλλά σε κάθε περίπτωση, το αφορολόγητο για τους νέους και τις νέες των 24 ετών δεν είναι «τζάμπας», είναι στήριξη.
Είναι φανερό ότι έχουμε μπει στην προεκλογική περίοδο, όπου όλα επιτρέπονται. Όμως, η προεκλογική περίοδος δεν μπορεί να είναι το τέλος της κοινής λογικής. Τα ερωτήματα είναι απλά: Θέλει η ελληνική κοινωνία να έχει ο νέος των 20-24 ετών αφορολόγητο; Θέλει η ελληνική κοινωνία να έχουν φορολογικό συντελεστή 9% οι νέοι άνθρωποι ως τα 29 τους χρόνια; Θέλει η ελληνική κοινωνία να μπορούν οι νέοι ως τα 24 χρόνια τους να έχουν δωρεάν πρόσβαση στα μέσα μαζικής μεταφοράς; Αν υπάρχει θέληση, υπάρχει και ο τρόπος, όπως έλεγε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ τις δύσκολες μνημονιακές ημέρες της Ελλάδας.
Οδεύοντας προς τις εκλογές, ένα πράγμα πρέπει να αποφύγει η ελληνική κοινωνία: να φτιάξουμε μόνοι μας ένα κλίμα 2012 χωρίς να υπάρχει μνημόνιο, χωρίς να έχουμε μνημονιακές υποχρεώσεις. Υπάρχουν τα κατεστημένα κόμματα, υπάρχουν οι καινούργιοι πολιτικοί φορείς. Αλλά υπάρχουμε και εμείς, οι πολίτες, που πρέπει να αποφασίσουμε με βάση αυτό που θέλουμε για το αύριο της χώρας. Τα προηγούμενα χρόνια, έγιναν πολλές … προσπάθειες να πάνε τελικά στις κάλπες οι πολίτες για να δώσουν … γενικώς και αδιακρίτως τιμωρητική ψήφο, κατά τα πρότυπα εκείνων των αξέχαστων από όλες τις απόψεις εκλογών του Μαΐου του 2012. Όμως, ο Σόιμπλε δεν υπάρχει πια και τα πράγματα είναι διαφορετικά για την ελληνική οικονομία. Μπορεί οι αβεβαιότητες να είναι ακόμα μεγαλύτερες σήμερα και η ακρίβεια να ροκανίζει την αγοραστική δύναμη του καθενός και της καθεμιάς, αλλά ναι, υπάρχει η δυνατότητα αποφυγής της επιστροφής σε εκείνο το, μόνο αβέβαιο, παρελθόν από τη μία ή την άλλη κίνηση. Για την ακρίβεια, μετά από μεγάλες θυσίες πολλών χρόνων, έχουμε την δυνατότητα της επιλογής, με βάση τη μία ή την άλλη «εξαγγελία». Στο χέρι μας είναι να μην επιστρέψουμε στο παρελθόν, αλλά και στο χέρι μας είναι να καταλάβουμε πότε κάποιες εξαγγελίες, είτε από την κυβερνητική παράταξη, είτε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (παλιά και νέα), κάνουν μεγαλύτερο «προεκλογικό» θόρυβο απ’ ότι δημοσιονομικό τελικά.
