ΤΤο ελληνικό όνομα για αυτό το νοτιότερο άκρο της Πελοποννήσου συνδέεται με ένα βυζαντινό οχυρό στο ακρωτήριο Τηγάνι (που ονομάζεται Μεγάλη Μάινα), αλλά μπορεί επίσης να αντλεί από την έρημη, ορεινή βραχώδη χώρα της περιοχής που επιμένει σε ολόκληρη τη χερσόνησο.
Οι άγριοι Μανιάτες περιγράφηκαν καλά από τον Patrick Leigh Fermor στο βιβλίο του Mani (1958), αλλά η περιοχή γιορτάστηκε πιο πρόσφατα στο λαμπρό The Edges of the World του Charles Foster, που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο. Στην ιστορία, η Μάνη ήταν γνωστή ποικιλοτρόπως για τις αδυσώπητες και μερικές φορές αιώνες βεντέτες μεταξύ των τοπικών φυλών της, ως γόνιμο έδαφος στρατολόγησης για τη μεσογειακή πειρατεία και ως πρώιμο φυλάκιο για την απελευθέρωση της Ελλάδας από την Οθωμανική κυριαρχία.
Αυτό που η φήμη της βίας και της ζέστης που αντανακλάται από τις πέτρες δεν μπορεί εύκολα να φανταστεί είναι η εξίσου φήμη της Μάνης για τα ανοιξιάτικα λουλούδια εκπληκτικού πλούτου. Το αρχαίο σύστημα αγρών των μικροσκοπικών οικοπέδων με πέτρινους τοίχους φυτεμένες με ελιές, αμυγδαλιές, συκιές και χαρουπιές φαίνεται να ήταν μια άσκηση μνημειώδους εργασίας και σχεδόν άκαρπη αναδιάταξη του εξαιρετικά άφθονου βράχου. Ωστόσο, με έναν περίεργο τρόπο, αυτό το ίδιο σεληνιακό τοπίο φαίνεται προσχεδιασμένο για να αντιπαραβάλλει τη λουλουδάτη απαλότητα και το χρώμα της περιοχής.
Αναζητήσαμε όλο το μήκος της ακτής, ατελείωτα έκπληκτοι με την αφθονία των λουλουδιών. Αυτό που είναι τόσο συναρπαστικό είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα συλλογικά εκατομμύρια αυτοχορογραφούνται σε ένα αργό περιστροφικό μπαλέτο καθώς κάθε λουλουδάτο παρακολουθεί τη θέση του ήλιου. Πριν από την αυγή, παρατήρησα πώς οι περισσότερες ανθοφορίες είχαν τελειώσει τον χορό τους στραμμένο προς τη δύση, αλλά μέσα σε λίγα λεπτά από την επανεμφάνιση του αστεριού μας στον ανατολικό ορίζοντα, είχαν κάνει όλες μια κλίση 180 μοιρών για να ξεκινήσουν ξανά.
Σε ένα σημείο που λέγεται Δροσοπηγή, θαυμάσαμε τον τρόπο με τον οποίο ένα είδος λευκής μαργαρίτας, το χαμομήλι Χίου, βρισκόταν στα πόδια μας, αλλά και κατηφόριζε τον ορεινό δρόμο και από τις δύο πλευρές, συνεχίζοντας σε κάθε στροφή και τελικά παρεκκλίνοντας και απλώνοντας μια μεγάλη αχρηστευμένη πίστα, όπου γέμιζε τόσο το αρχαίο μονοπάτι που παρουσίαζε ένα τόσο όμορφο μοτίβο λευκού και στιβαρού. μαντεύοντας ότι θα πρόσφερε ένα εντυπωσιακό όραμα σε κάθε παρατηρητικό επιβάτη σε διερχόμενο αεροπλάνο.
